Werkwijze

Om mooie foto’s te maken hoef je alleen maar goed te kijken en geduld te hebben. Je houdt je blik open en observeert. De mooiste dingen gebeuren dan spontaan, zonder dat je ze had kunnen bedenken. Niets in scene zetten, maar een scherp oog hebben voor wat er voor je neus gebeurt. Dat vind ik het allermooist aan mijn vak. 

Dit komt het mooiste naar voren in mijn Day In The Life reportages. Hierbij volg ik mensen – bijvoorbeeld een gezin, een band of een organisatie – een dag lang en dan leg ik vast wat er gebeurt. Daar komen de mooiste foto’s van. Er hoeft niks op de foto, maar alles mag. Je hebt zoveel tijd om goed te kijken dat je de mooiste momenten en emoties kan vastleggen. Want die komen het best tussendoor naar voren, in bijvoorbeeld de kleine momenten tussen ouders en kinderen. De alledaagse dingen die je normaal gesproken over het hoofd ziet worden op deze manier vereeuwigd. En dat is waardevol, want normaal gesproken verdwijnen deze momenten ongezien. 

Op bruiloften en voor bedrijven of bands fotografeer ik ook op deze manier. Hier is er natuurlijk wel sprake van bepaalde momenten die vastgelegd moeten worden – het aansnijden van de taart, de kus, een belangrijke spreker op een evenement of een optreden. Maar ook daar gebeurt genoeg spannends tussendoor als je je ogen open houdt.

Als er minder tijd is, bijvoorbeeld in een documentaire portretsessie van een paar uur, ligt mijn focus op het vangen van juist die mooie spontane momenten die veel meer zeggen over iemands karakter dan een geposeerd portret.

Hermance

Ik ben Hermance van Dijk (1982), en ik heb inmiddels ontelbaar veel foto’s in de vingers. Toen ik 16 was begon ik mijn opleiding aan de Fotoacademie in Amsterdam. Foto’s maken was een bevrijding voor me, ik kon er echt alles in kwijt.

In de eerste fase van mijn carrière als fotograaf combineerde ik mijn liefde voor fotografie vaak en veel met mijn andere grote liefde: die voor muziek. Ik portretteerde honderden bands en muzikanten, zowel op het podium als eraf, en studeerde af met een serie foto’s van bands in de studierichting Journalistiek Documentair Portret. Nog steeds vind ik het te gek om muzikanten te fotograferen. Dit doe ik dan vaak op dezelfde manier als een Day In The Life reportage. Graag ga ik mee naar festivals en shows en fotografeer het wachten in de kleedkamer, het soundchecken, de show zelf en de nazit. Ook hier geldt: een groot deel van de schoonheid ligt in de momenten die ik zo kan vangen, maar die anders ongezien waren gebleven.

In de loop van mijn carrière ben ik, naast bands en muzikanten, veel verschillende mensen in uiteenlopende situaties gaan fotograferen en heb ik veel ervaring opgedaan met het fotograferen van evenementen, bruiloften en gezinnen. Gaandeweg groeide mijn fascinatie voor de schoonheid van de kleine alledaagse momenten, zowel op gewone als op hele bijzondere dagen, die zich het beste spontaan laat fotgraferen. Op dit moment ben ik, naast mijn werk in opdracht, bezig met het maken van een fotodocumentaire over een sekswerker die ik 1,5 jaar in totaal volg in haar proces om te stoppen met haar huidige werk en de overgang naar een ander bestaan.